PRETRAGA SAJTA: RSS
Predmet: Уж-6875/2011
Datum donošenja odluke: 22.03.2012
Ishod: Odluka o usvajanju
Pravna oblast: Građansko pravo
Član i stav Ustava: Član 32. Stav 1., Član 44.
Podnosilac: Srpska pravoslavna crkva, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop Banatski
Pojmovni registar:
Napomena: - povreda prava na pravično suđenje iz člana 32. stav 1. Ustava, i prava crkve i verske zajednice iz člana 44. Ustava

Ustavni sud u sastavu: predsednik dr Dragiša B. Slijepčević i sudije dr Olivera Vučić, dr Marija Draškić, Bratislav Đokić, Vesna Ilić Prelić, dr Agneš Kartag Odri, Katarina Manojlović Andrić, mr Milan Marković , Milan Stanić, dr Dragan Stojanović, mr Tomislav Stojković, Sabahudin Tahirović i Predrag Ćetković, u postupku po ustavnoj žalbi Srpske pravoslavne crkve, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop banatski, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici održanoj 22. marta 2012. godine, doneo je



O D L U K U



1. Usvaja se ustavna žalba Srpske pravoslavne crkve, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop banatski, i utvrđuje da su presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 10968/10 od 27. oktobra 2011. godine povređena prava podnosioc a ustavne žalbe zajemčena odredbama člana 32. stav 1. i člana 44. Ustava Republike Srbije.

2. Nalaže se Apelacionom sudu u Novom Sadu da, u roku od 60 dana od dana dostavljanja Odluke Ustavnog suda, ponovi postupak odlučivanja o žalbi tuženog izjavljenoj protiv presude Osnovnog suda u Kikindi P. 523/10 od 17. septembra 2010. godine.



O b r a z l o ž e nj e



1. Srpska pravoslavna crkva, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop banatski, je 28. decembra 2011. godine, preko punomoćnika Dragomira Pudara, advokata iz Kikinde, izjavio Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude navedene u izreci, zbog povrede prava crkve i verske zajednice zajemčenog odredbama člana 44. Ustava.

Podnosilac ustavne žalbe, pored ostalog, navodi da predmetna nepokretnost predstavlja crkvenoopštinsko dobro i da kao takvo predstavlja posebno dobro Srpske pravoslavne crkve. Takođe, podnosilac ističe da je odlukom Episkopa banatskog navedena nepokretnost promenila namenu iz stambenog u sakralni objekat, tako što je stavljena u funkciju kapele i krstionice u skladu sa „bogoslužnim potrebama i misionarskom delatnošću Srpske pravoslavne crkve“. Polazeći od navedenog, podnosilac ustavne žalbe smatra da je imao pravni interes za podnošenje tužbe radi proglašenja izvršenja nedopuštenim, te da je zbog pogrešne primene materijalnog prava osporenom drugostepenom presudom njemu povređeno pravo iz člana 44. Ustava. Stoga, podnosilac predlaže da Ustavni sud utvrdi povredu označenog ustavnog prava i da se odluka Ustavnog suda objavi u „Službenom glasniku Republike Srbije“.

2. Prema odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava ili slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama istaknutog zahteva, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili uskraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u osporeni akt i dokumentaciju priloženu uz ustavnu žalbu i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje.

Presudom Osnovnog suda u Kikindi P. 523/10 od 17. septembra 2010. godine je usvojen tužbeni zahtev tužioca, ovde podnosioca ustavne žalbe, pa je proglašeno nedopuštenim rešenje o protivizvršenju Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 19. maja 2009. godine i dopunsko rešenje Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 3. jula 2009. godine, kojim je određeno protivizvršenje u korist tuženog Branka Brcanskog, kao izvršnog dužnika, a protiv Srpske pravoslavne crkvene opštine Kikinda, kao izvršnog poverioca, i naloženo izvršnom poveriocu da izvršnom dužniku preda predmetni stan.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Novom Sadu Gž. 10968/10 od 27. oktobra 2011. godine u stavu prvom izreke usvojena je žalba tuženog, pa je preinačena presuda Osnovnog suda u Kikindi P. 523/10 od 17. septembra 2010. godine tako što je odbijen tužbeni zahtev tužioc a kojim je tražio da se proglase nedopuštenim rešenje o izvršenju Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 19. maja 2009. godine i dopunsko rešenje Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 3. jula 2009. godine, kojima je određeno protivizvršenje u korist izvršnog dužnika Branka Brcanskog, a protiv Srpske pravoslavne crkvene opštine Kikinda, kao izvršnog poverioca i naloženo izvršnom poveriocu da izvršnom dužniku preda stan u Kikindi , u ulici Generala Drapšina broj 5, koji se sastoji od tri sobe, predsoblja, kupatila, WC-a, devojačke sobe, ostave i lođe, ukupne stambene površine 140 m2, kao i zahtev za dosuđenje troškova spora. Stavom drugim izreke ove presude obavezan je tužilac da tuženom u roku od 15 dana nadoknadi troškove postupka. U obrazloženju presude je, pored ostalog, istaknuto: da je pravnosnažnom presudom Opštinskog suda u Kikindi P. 742/06 od 31. maja 2007. godine usvojen tužbeni zahtev tužioca Srpske pravoslavne crkvene opštine Kikinda i tuženi Branko Brcanski je obavezan da mu preda u posed predmetni stan oslobođen od lica i stvari, dok je odbijen protivtužbeni zahtev kojim je traženo utvrđenje da je tuženi nosilac stanarskog prava; da su presudom Vrhovnog suda Srbije Rev. 617/08 od 31. oktobra 2008. godine preinačene presude Okružnog suda u Zrenjaninu Gž. 1149/07 od 31. oktobra 2007. godine i presuda Opštinskog suda u Kikindi P. 742/06 od 31. maja 2007. godine, pa je utvrđeno da je tuženi nosilac stanarskog prava na predmetnom stanu, dok je odbijen tužbeni zahtev za iseljenje tuženog i predaju stana u državinu tužiocu; da je dopunskim rešenjem o protivizvršenju Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 3. jula 2009. godine određeno protivizvršenje i naloženo izvršnom poveriocu Srpskoj pravoslavnoj crkvenoj opštini Kikinda da izvršnom dužniku Branku Brcanskom preda u posed navedeni stan; da je rešenjem Opštinskog suda u Kikindi I. 104/09 od 7. decembra 2009. godine određen prekid izvršnog postupka zbog upućivanja trećeg lica, ovde tužioca Srpske pravoslavn e crkv e, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop banatski, da u roku od 15 dana od prijema rešenja pokrene parnični postupak radi proglašenja da je izvršenje na spornom stanu nedopušteno; da su odlukom Episkopa banatskog E. 145/1 od 26. maja 2008. godine, zbog ukazane potrebe, u sastavu Srpske pravoslavne crkvene opštine Kikinda, Arhije rejsko namesništvo kikindsko, u predmetnom stanu osnovane kapela i krstionica.; da je prema prepisu lista nepokretnosti broj 8831 , KO Kikinda, porodična stambena zgrada u Kikindi, ul. Generala Drapšina broj 5 , svojina Srpske pravosl avne crkvene opštine Kikinda, koja ima pravo korišćenja gr adskog građevinskog zemljišta na kojoj je sagrađena navedena porodična stambena zgrada i zemljište uz zgradu; da u građevinskom smislu nije bilo nikakvih promena ranijeg stambenog prostora, već je promenjena s amo namena dela stana tako što se u hodniku nalazi molitveni prostor, odnosno krstionica , a u velikoj sobi se nalazi kapela, dok u preostalom delu stana sta nuje đakon Bratislav Jovanović; da odredb e člana 9. st. 1. i 2. Zakona o crkvama i verskim zajednicama ("Službeni glasn ik RS", broj 36/06) u pogledu pravne sposobnosti organizacionih jedinica Srpske pravoslavne crkve upućuju na autonomna pravila koja su sadržana u Ustavu Srpske pravoslavne crkve, koji u članu 5. st. 1. i 2. propisuje da c u pravna lica u Cppskoj pravoslavnoj crkvi Patrijaršija, eparhije, crkvene opštine , manastiri, zadužbine , samostalne ustanove ili takvi fondovi i prema crkvenoj nameni, pojedini hramovi, te da su ova pravna lica sposobna da po propisima zakona stiču i drže kako p okretna tako i nepokretna dobra i vrše sva prava i obaveze koje im kao takvima pripadaju; da imajući u vidu sadržaj lista nepokretnosti broj 8831 , KO Kikinda, iz koga sledi da je pravo svojine na predmetnom stanu upisano u korist Srpske pravoslavne crkvene opštine Kikinda, koja je prema važećim autonomnim propisima na koje upućuje Zakon o crkvama i verskim zajednicama, samostalan pravni subjekat u smislu da je isti nosilac prava i obaveza na pokretnim i nepokretnim stvarima, to je neprihvatljiv pravni stav u pobijanoj presudi da predmetni stan predstavlja imovinu Srpske pravoslavne crkve, budući da takav zaključak ne sledi iz utvrđenog činjeničnog stanja i izvoda iz lista nepokretnosti; da nepravilno prvostepeni sud tumači odredbu člana 247. Ustava SPC navodeći da je prema ovom članu imovina crkvenih opština ujedno imovina Srpske pravoslavne crkve , zbog čega bi tužilac bio aktivno legitim isan za vođenje postupka; da je navedenim članom definisano samo šta čini crkvena dobra, u tom smislu da su crkvena dobra ona pokretna i nepokretna imovina koja je svojina Crkve kao opšta imovina Srpske pravoslavne crkve, ili je svojina pojedinih eparhija, manastira, crkvenih opština, hramova, zadužbina, samostalnih ustanova ili takvih fondova; da Ustav SPC ne propisuje da je imovina crkvenih opština ujedno i imovina SPC, a takva odredba bi bila zemljišnoknjižno nesprovodiva, jer pravila zemljišnoknjižnog prava zahtevaju tačno opredeljenje pravnog subjekta na kojeg se imovina vodi, pa je nemoguć upis istovremeno i SPC i crkvene opštine kao vlasnika iste nepokretnosti u celini; da Eparhija banatska ima svojstvo pravnog lica, ali nije upisana kao vlasnik predmetne nepokretnosti; da je episkop poglavar u eparhiji i kao takav nema svojstvo pravnog lica, niti mu može biti priznato svojstvo stranke u parničnom postupku, već u smislu člana 103. Ustava SPC zastupa i predstavlja svoju eparhiju; da tužilac označen kao Srpsk a pravoslavn a crkv a, Pravoslavna eparhija Banatska, Episkop banatski nije dokazao da na predmetnom stanu ima pravo koje bi eventualno moglo da spreči izvršenje, u smislu odredbe člana 23. Zakona o izvršnom postupku ("Službeni glasnik RS", broj 125/04); da tužilac nije vlasnik predmetnog stana, pa nije legitimisan za podnošenje izlučne tužbe i ne može uspeti sa zahtevom za utvrđenje nedopuštenosti protivizvršenja u odnosu na nepokretnost koja nije njegovo vlasništvo; da činjenice koje se odnose na promenu namene predmetnog stana, a koje mogu biti od značaja za utvrđenje nemogućnosti protivizvršenja, u smislu člana 62. Zakona o izvršnom postupku, nisu od značaja u ovoj pravnoj stvari, a eventualno bi mogle imati značaja u izvršnom postupku koji je u prekidu do okončanja ovog spora, a naveden o pitanje nije predmet ovog spora.

4. Ustavni sud nalazi da su za odlučivanje o osnovanosti ustavne žalbe od značaja sledeće odredbe Ustava i zakona:

Odredbom člana 32. stav 1. Ustava zajemčeno je svakom pravo da nezavisan, nepristrasan i zakonom već ustanovljen sud, pravično i u razumnom roku, javno raspravi i odluči o njegovim pravima i obavezama, osnovanosti sumnje koja je bila razlog za pokretanje postupka, kao i o optužbama protiv njega.

Odredbama člana 44. st. 1. i 2. Ustava je utvrđeno da su crkve i verske zajednice ra vnopravne i odvojene od države, kao i da su crkve i verske zajednice ravnopravne i slobodne da samostalno uređuju svoju unutrašnju organizaciju, verske poslove, da javno vrše verske obrede, da osnivaju verske škole, socijalne i dobrotvorne ustanove i da njima upravljaju, u skladu sa zakonom.

Zakon o crkvama i verskim zajednicama ("Službeni glasn ik RS", broj 36/06) propisuje: da su crkve i verske zajednice nezavisne od države i jednake pred zakonom, kao i da crkve i verske zajednice imaju pravo da samostalno uređuju i sprovode svoj poredak i organizaciju i da samostalno obavljaju svoje unutrašnje i javne poslove (član 6. st. 1. i 3.); da država ne može ometati primenu autonomnih propisa crkava i verskih zajednica (član 7. stav 1.); da crkve i verske zajednice koje su registrovane u skladu sa ovim zakonom imaju svojstvo pravnog lica, da organizacione jedinice i ustanove crkava i verskih zajednica mogu steći svojstvo pravnog lica u skladu sa autonomnim propisima crkve, odnosno verske zajednice, a na osnovu odluke nadležnog organa crkve i verske zajednice, da crkve i verske zajednice mogu svojim aktima menjati i ukidati svoje organizacione jedinice, organe i ustanove koje imaju svojstvo pravnog lica i zahtevati njihovo brisanje iz Registra, kao i da crkve i verske zajednice, kao i njihove organizacione jedinice i ustanove sa svojstvom pravnog lica, u javnoj upotrebi koriste isključivo službeni naziv pod kojim su registrovane (član 9.); da c rkve i verske zajednice obezbeđuju sredstva za obavljanje svoje delatnosti od prihoda iz sopstvene imovine, zadužbina, legata i fondova, nasleđivanja, poklona i priloga, drugih pravnih poslova i delatnosti na neprofitnim osnovama, u skladu sa zakonom, da crkve i verske zajednice samostalno upravljaju svojom imovinom i novčanim sredstvima, u skladu sa sopstvenim autonomnim propisima (član 26. st. 1. i 2.); da c rkve i verske zajednice obavljaju bogosluženje, verske obrede i ostale verske delatnosti u hramovima, drugim zgradama i prostorima u njihovom vlasništvu ili u iznajmljenim prostorima, kao i da su bogoslužbeni prostor i vreme zaštićeni i nepovredivi, u skladu sa Ustavom i zakonom i autonomnim pravom crkava i verskih zajednica (član 31. st. 1. i 3.); da je n adležni državni organ dužan da poštuje pravo crkve i verske zajednice da samostalno organizuje i vodi radove i da utvrđuje namenu, stil i opremanje objekta, u skladu sa zakonom i autonomnim propisima crkava i verskih zajednica (član 32. stav 5.).

Zakonom o izvršnom postupku ("Službeni glasnik RS", broj 125/04) bilo je propisano da s ud može tokom celog postupka treće lice, čije pravo oceni verovatnim, a koje je izvršni poverilac osporio ili se o njemu nije izjasnio, rešenjem uputiti da u roku od 15 dana od dana dostavljanja rešenja protiv izvršnog poverioca pokrene parnični postupak radi proglašenja da je izvršenje na tom predmetu nedopustivo (član 23. stav 4.). Ustavom Srpske pravoslavne crkve je utvrđeno: da su u Srpskoj pravoslavnoj crkvi pravna lica, pored ostalih eparhija i crkvene opštine i da su ova pravna lica sposobna da po propisima zakona stiču i drže kako pokretna tako i nepokretna dobra i vrše sva prava i obaveze koja im kao takva pripadaju (član 5.); da episkopska vlast u zajednici sa sveštenstvom i narodom preko svojih samoupravnih predstavnika i organa, uređuje i upravlja poslovima imovinskim, zadužbinskim, fondovskim, kao i drugim poslovima koji su ovim Ustavom predviđaju, kao i da imovinsko-pravne interese Crkve pred državnim vlastima i pred drugim licima zastupaju oni crkveni organi koji su određeni ovim Ustavom (član 8. st. 3. i 4.); da sve crkvene vlasti, tela i organi Srpske pravoslavne crkve imaju svoje pečate sa crkvenim grbom u sredini i natpisom unaokolo, pored ostalih, i pravoslavni episkop (mitropolit) eparhije (član 11. tačka 7)); da je u Srpskoj pravoslavnoj crkvi, pored ostalih, i banatska eparhija sa sedištem u Vršcu (član 14. stav 1. tačka 2)); da eparhiju u crkvenoadministrativnom pogledu čine arhijerejska namesništva, crkvene opštine, parohije i manastiri (član 17.); da eparhijski Arhijerej, kao neposredni poglavar i predstavnik svoje eparhije, uz saradnju sveštenstva i naroda, upravlja i svestrano rukovodi celokupnmm, unutrašnjim i spoljašnjim, verskim i crkvenim životom u eparhiji (član 103.); da sem prava i dužnosti po crkvenim i kanonskim propisima, eparhijski Arhijerej, po svojoj nadležnosti, pored ostalog, se stara i za redovno i pravilno bogosluženje i uopšte o crkvenom poretku (član 108. tačka 4)); da Srpska pravoslavna crkva samostalno upravlja i slobodno raspolaže crkvenom imovinom, crkvenim fondovima i zadužbinama (zakladama), kao i svojim prihodima u granicama kanonskih propisa i ovog Ustava (član 235.); da su crkvena dobra ona pokretna i nepokretna imovina koja je svojina Crkve kao opšta imovina Srpske pravoslavne crkve, ili je svojina eparhija, manastira, crkvenih opština hramova, zadužbina, samostalnih ustanova i takvih fondova, a da se opštim dobrima smatraju Patrijaršijska dobra, dok se posebnim dobrima smatraju eparhijska, episkopska, crkvenoopštinska, crkvena i manastirska dobra, kaja služe posebnim potrebama eparhija, odnosno episkopa, paroha, đakona, službenika crkvenih i monaha (član 247.); da nepokretna crkvena dobra moraju imati zakonske isprave o svojini (član 249.). 5. Iako se podnosilac ustavne žalbe poziva na povredu prava iz člana 44. Ustava, polazeći od utvrđenih činjenica konkretnog slučaja i ustavnopravnih razloga iznetih u ustavnoj žalbi, Ustavni sud je konstatovao da se podnosilac ustavne žalbe žali i na primenu materijalnog prava od strane Apelacionog suda u Novom Sadu .

S tim u vezi, Ustavni sud je konstatovao da pravilnu primenu materijalnog prava pre svega nadležan da ceni viši sud u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Međutim, Ustavni sud nalazi da proizvoljna i arbitrerna primena materijalnog prava na štetu podnosioca ustavne žalbe može dovesti do povrede Ustavom zajemčenog prava na pravično suđenje, te da u određenim situacijama koje prvenstveno zavise od činjenica i okolnosti konkretnog slučaja i od ustavnopravnih razloga navedenih u ustavnoj žalbi, ima osnova da se u postupku po ustavnoj žalbi povreda prava iz člana 32. stav 1. Ustava ceni i sa stanovišta primene materijalnog prava.

Stoga je Ustavni sud smatrao da je, pre ocene osnovanosti navoda o povredi prava iz člana 44. Ustava, prethodno potrebno sagledati sprovedeni postupak kao jedinstvenu celinu i oceniti da li je postupak bio vođen na način koji je podnosiocu osigurao pravo na pravično suđenje garantovano članom 32. stav 1. Ustava.

Iz odredaba Zakona o crkvama i verskim zajednicama proizlazi da crkve obavljaju bogosluženja u hramovima i drugim zgradama i prostorima u njihovom vlasništvu, koji su zaštićeni i nepovredivi, u skladu sa Ustavom i zakonom i autonomnim pravom crkava , te da država ne može ometati primenu autonomnih propisa crkava i verskih zajednica. U smislu odredaba Ustava Srpske pravoslavne crkve, kao autonomnog propisa na koji upućuje navedeni Zakon, pravoslavni episkop predstavlja neposrednog poglavara svoje eparhije koji upravlja i svestrano rukovodi celokupnim unutrašnjim i spoljašnjim, verskim i crkvenim životom u eparhiji u čijem sastavu se u crkvenoadministrativnom pogledu, pored ostalog, nalaze i crkvene opštine. Dakle, episkop se, po svojoj nadležnosti, stara za redovno i pravilno bogosluženje i uopšte o crkvenom poretku. Kako je odlukom podnosioca ustavne žalbe predmetni stan u jednom delu promenio namenu i postao sakralni objekat u kome se obavljaju određene verske delatnosti, to je, po oceni Ustavnog suda, podnosilac, kao treće lice, imao pravni interes za podnošenje tužbe radi proglašenja da je protivizvršenje na predmetnoj nepokretnosti nedopušteno, te je bio i aktivno legitimisan za vođenje osporenog parničnog postupka. Ovo stoga što podnosilac ustavne žalbe ima interesa da se nesmetano obavljaju bogosluženja i druge verske delatnosti u crkvenim nepokretnim dobrima koji se nalaze u njegovoj eparhiji, nezavisno od toga da li je vlasnik tih nepokretnih dobara crkvena opština ili sama eparhija kojoj ta crkvena opština pripada. Samim tim činjenica da je Srpska pravoslavna crkvena opština Kikinda samostalan pravni s ubjekat u smislu da je nosilac prava i obaveza na p okretnim i nepokretnim stvarima, i da predmetni stan predstavlja posebnu imovinu te crkvene opštine, ne znači da podnosilac ustavne žalbe nije imao interes da se utvrdi da je protivizvršenje na predmetnoj nepokretnosti nedopušteno.

Saglasno izloženom, Ustavni sud je ocenio da obrazloženje pravnog stava Apelacionog suda u Novom Sadu u presudi Gž. 10968/10 od 27. oktobra 2011. godine da podnosilac nije aktivno legitimisan za vođenje predmetnog spora nije materijalnopravno utemeljeno, već je proizvoljno sa stanovišta primene materijalnog prava , te da je osporenom presudom povređeno pravo podnosioca ustavne žalbe na pravično suđenje garant ovano članom 32. stav 1. Ustava.

Prilikom ocene navoda podnosioca ustavne žalbe da je osporenom drugostepenom presudom povređeno Ustavom zajemčeno pravo iz člana 44. Ustava, Ustavni sud je pošao upravo od toga da izneti stav drugostepenog suda nije ustavnopravno prihvatljiv sa stanovišta pravilne primene materijalnog prava, te da je time učinjena i povreda prava zajemčenog odredbom člana 44. Ustava

Imajući u vidu sve navedeno, Ustavni sud je, saglasno odredbama člana 89. st. 1. i 2. Zakona o Ustavnom sudu („Službeni glasnik RS“, br. 109/07 i 99/11), u tački 1. izreke usvojio ustavnu žalbu i utvrdio povredu prava iz člana 32. stav 1. i člana 44. Ustava, dok je tačkom 2. izreke odredio način otklanjanja štetnih posledica učinjene povrede, tako što je naložio Apelacionom sudu u Novom Sadu da, u roku od 60 dana od dana dostavljanja odluke Ustavnog suda, ponovi postupak odlučivanja o žalbi tuženog izjavljenoj protiv presude Osnovnog suda u Kikindi P. 523/10 od 17. septembra 2010. godine.

Ustavni sud ukazuje da se prilikom ocene da li je osporenom drugostepenom presudom došlo do povrede navedenih ustavnih prava, kretao isključivo u okviru stava drugostepenog suda da podnosilac ustavne žalbe nije imao aktivnu legitimaciju za vođenje spora za utvrđivanje ništavosti rešenja o protivizvršenju na predmetnoj nepokretnosti.

6. Imajući u vidu izloženo, Ustavni sud je, na osnovu odredaba člana 42a stav 1. tačka 5) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, doneo Odluku kao u izreci.





PREDSEDNIK USTAVNOG SUDA

dr Dragiša B. Slijepčević




[Preuzmite dokument]

• Na vrh stranice