PRETRAGA SAJTA: RSS
Predmet: Уж-6677/2011
Datum donošenja odluke: 21.03.2012
Ishod: Odluka o odbijanju
Pravna oblast: Građansko pravo
Član i stav Ustava: Član 60. Stav 4., Član 21.
Podnosilac: Dejan Đurašević
Pojmovni registar:
Napomena: - nisu povređena prava na naknadu za rad iz člana 60. stav 4. Ustava i na jednaku zaštitu bez diskriminacije iz člana 21. Ustava

Ustavni sud, Veliko veće, u sastavu: predsednik Suda dr Dragiša B. Slijepčević, predsednik Veća i sudije dr Bosa Nenadić, Katarina Manojlović Andrić, dr Olivera Vučić, Predrag Ćetković, Milan Stanić, Bratislav Đokić i mr Tomislav Stojković, članovi Veća, u postupku po ustavnoj žalbi Dejana Đuraševića iz Ivanjice, na osnovu člana 167. stav 4. u vezi člana 170. Ustava Republike Srbije, na sednici Veća održanoj 21. marta 201 2. godine, doneo je



O D L U K U



Odbija se kao neosnovana ustavna žalba Dejana Đuraševića izjavljena protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1938/11 od 6. septembra 2011. godine.



O b r a z l o ž e nj e



1. Dejan Đurašević iz Ivanjice je, preko punomoćnika Nikole Mrvoševića, advokata iz Ivanjice, 11. oktobra 2011. godine podneo Ustavnom sudu ustavnu žalbu protiv presude Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1938/11 od 6. septembra 2011. godine, zbog povrede zabrane diskriminacije iz člana 21. st. 1. i 2. Ustava Republike Srbije i povrde prava na pravičnu naknadu za rad i po osnovu rada iz člana 60. stav 4. Ustava.

U ustavnoj žalbi se, pored ostalog, navodi: da su stavovi izneti u osporenoj presudi Apelacionog suda u Kragujevcu neprihvatljivi, da se na isplate po osnovu rada podnosiocu, kao zaposlenom u Ministarstvu unutrašnjih poslova, ne mogu primenjivati odredbe Zakona o platama državnih službenika i nameštenika, već Zakona o policiji, da pitanje prava podnosioca na naknadu troškova ishrane u toku rada i regresa za godišnji odmor može biti regulisano samo zakonom, a ne i kolektivnim ugovorom, da je ovo pravo za sve zaposlene u Republici Srbiji priznato i uređeno članom 118. Zakona o radu, te ako o tome nema regulative u Zakonu o policiji, kao lex specialis-u, imaju se primeniti odredbe Zakona o radu, kao opšteg radnopravnog akta, da nepostojanje Posebnog kolektivnog ugovora kojim bi bili uređeni način, dinamika plaćanja i visina naknade nikako ne sme biti smetnja da podnosilac u sudskom sporu ostvari pravo na isplatu ovih naknada, jer bi u protivnom bio doveden u neravnopravni položaj u odnosu druge zaposlene U Republici Srbiji, koji po osnovu rada i zaposlenja ostvaruju pravo na ove naknade koje im je garantovano Zakonom o radu, čime bi bilo povređena zabrana diskriminacije iz člana 21. st. 1. i 2. Ustava i pravo podnosioca na pravičnu naknadu za rad i po osnovu rada u smislu člana 60. stav 4. Ustava. Dalje se u ustavnoj žalbi ukazuje da je pogrešan zaključak drugostepenog suda o nepostojanju opšteg kolektivnog ugovora, čije bi se odredbe imale primeniti u slučaju nepostojanja posebnog kolektivnog ugovora, da je zaključen i objavljen Opšti kolektivni ugovor („Službeni glasnik RS“, br. 104/08 i 111/08), te da je imajući u vidu sadržaj Sporazuma o daljem razvoju socijalnog dijaloga od 30. januara 2009. godine, primena odredaba člana 32. Opšteg kolektivnog ugovora o naknadama za topli obrok i regres odložena za samo šest meseci, tj. do 1. avgusta 2009. godine. Predlaže se da Ustavni sud usvoji žalbu, utvrdi povredu prava iz navedenih odredaba Ustava i preinači osporenu presudu.

2. Prema odredbi člana 170. Ustava Republike Srbije, ustavna žalba se može izjaviti protiv pojedinačnih akata ili radnji državnih organa ili organizacija kojima su poverena javna ovlašćenja, a kojima se povređuju ili uskraćuju ljudska ili manjinska prava i slobode zajemčene Ustavom, ako su iscrpljena ili nisu predviđena druga pravna sredstva za njihovu zaštitu. Postupak po ustavnoj žalbi se, u smislu člana 175. stav 3. Ustava, uređuje zakonom.

U toku postupka pružanja ustavnosudske zaštite, povodom ispitivanja osnovanosti ustavne žalbe u granicama zahteva istaknutog u njoj, Ustavni sud utvrđuje da li je u postupku odlučivanja o pravima i obavezama podnosioca ustavne žalbe povređeno ili ukraćeno njegovo Ustavom zajemčeno pravo ili sloboda.

3. Ustavni sud je u sprovedenom postupku izvršio uvid u dostavljene presude i utvrdio sledeće činjenice i okolnosti od značaja za odlučivanje:

Osnovni sud u Požegi je presudom II 3 P1. 1094/2010 od 16. juna 2011. godine odbio tužbeni zahtev podnosioca ustavne žalbe, kojim je tražio da mu tužena Republika Srbija – Ministarstvo unutrašnjih poslova, Policijska uprava Užice, Policijska stanica Ivanjica, u kojoj je bio zaposlen kao policajac, na ime naknade za topli obrok za period od oktobra 2007. godine do septembra 2010. godine i regresa za godišnji odmor za 2007, 2008, 2009. i 2010. godinu isplati mesečne iznose bliže određene izrekom presude, sa pripadajućom zakonskom zateznom kamatom. Prvostepeni sud je zaključio da za isplatu naknade za ishranu u toku rada i regresa za korišćenje godišnjeg odmora u spornom periodu ne postoji osnov ni u opštim, ni u posebnim propisima, za šta je dao iscrpne i obrazložene razloge.

Osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž 1. 1938/11 od 6. septembra 2011. godine odbijena je kao neosnovana žalba podnosioca i potvrđena ožalbena prvostepena presuda. Apelacioni sud u Kragujevcu je našao da u sprovedenom parničnom postupku nije bilo povreda odredaba Zakona o parničnom postupku na koje sud pazi po službenoj dužnosti, kao ni povreda na koje se ukazuje u žalbi, kao i da su navodi žalbe kojima se osporava pravilnost utvrđenog činjeničnog stanja i primene materijalnog prava od strane prvostepenog suda neosnovani. U obrazloženju drugostepene presude se, pored ostalog, navodi da Zakonom o platama državnih službenika i nameštenika nije uređeno pravo državnih službenika na naknadu troškova za regres za korišćenje godišnjeg odmora i za ishranu u toku rada, a ovo pravo nije uređeno ni Uredbom o naknadi troškova i otpremnini državnih službenika i nameštenika koja je stupila na snagu 29. septembra 2007. godine, da je odredbama člana 17. Zakona o državnim službenicima i člana 39. Zakona o platama predviđeno da se posebnim kolektivnim ugovorom državnim službenicima mogu utvrditi i prava koja tim zakonom nisu utvrđena, a u skladu sa tim zakonom i opštim propisima o radu, a da Posebni kolektivni ugovor za državne organe („Službeni glasnik RS“, broj 23/98), koji se na državne službenike primenjivao do 28. oktobra 2008. godine, i Posebni kolektivni ugovor („Službeni glasnik RS“, broj 95/08), koji je stupio na snagu 29. oktobra 2008. godine, nisu uredili pravo državnih službenika na naknadu troškova za ishranu u toku rada i za regres. U obrazloženju se, takođe, navodi da se odredbe člana 118. stav 1. tač. 5 ) i 6 ) Zakona o radu ne mo gu neposredno primenjivati, jer ist ima nije uređena visina i način na koji se ostvaruju troškovi za ishranu u toku rada i za regres za korišćenje godišnjeg odmora, da se odredbe člana 32. stav 1. al . 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora („Službeni glasnik RS“, broj 50/08) , koji se shodno Odluci o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije („Službeni glasnik RS“, broj 8/09) , sa njegovim Aneksom I („Službeni glasnik RS“, broj 104/08) i Aneksom II („Službeni glasnik RS“, broj 8/09), primenjuju i na zaposlene u Ministarstvu unutrašnjih poslova , i da je njima propisano da je poslodavac dužan da zaposlenom obezbedi naknadu predmetnih troškova, ali da je na osnovu člana 1. Aneksa II Opšteg kolektivnog ugovora, a u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga, privremeno odložena primena odredbe člana 32. stav 1. al . 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora, tako da do početka primene navedenog člana Opšteg kolektivnog ugovora zaposleni nemaju pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada i za regres za korišćenje godišnjeg odmora. Takođe se navodi da je neosnovan i navod žalbe da je primena odredbi Opšteg kolektivnog ugovora o naknadama za topli obrok i regres bila odložena samo na šest meseci, odnosno do 1. avgusta 2009. godine, zbog toga što je odredbom člana 2. Aneksa II Opšteg kolektivnog ugovora propisano da će se datum početka primene ovih odredaba Opšteg kolektivnog ugovora odrediti posebnim aneksom Opšeg kolektivnog ugovora u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga, koji do sada nije zaključen.

4. Odredbama člana 21. st. 1. i 2. Ustava je utvrđeno da su pred Ustavom i zakonom svi su jednaki i da s vako ima pravo na jednaku zakonsku zaštitu, bez diskriminacije.

Odredbom člana 60. stav 4. Ustava utvrđeno je da svako ima pravo na poštovanje dostojanstva svoje ličnosti na radu, bezbedne i zdrave uslove rada, potrebnu zaštitu na radu, ograničeno radno vreme, dnevni i nedeljni odmor, plaćeni godišnji odmor, pravičnu naknadu za rad i na pravnu zaštitu za slučaj prestanka radnog odnosa, te da se niko tih prava ne može odreći.

Odredbama Zakona o državnim službenicima (“Službeni glasnik RS“, br. 79/05, 81/05, 83/05, 64/07, 67/07, 116/08 i 104/09) je propisano: da se ovim zakonom uređuju prava i dužnosti državnih službenika i pojedina prava i dužnosti nameštenika, kao i da se pojedina prava i družnosti državnih službenika u pojedinim državnim organima mogu posebnim zakonom urediti i drukčije ako to proizlazi iz prirode njihovih poslova (član 1. st. 1. i 2. ); da je poslodavac državnih službenika i nameštenika Republika Srbija (član 3. stav 1.); da se na prava i dužnosti državnih službenika koji nisu uređeni ovim ili posebnim zakonom ili drugim propisom primenjuju opšti propisi o radu i poseban kolektivni ugovor za državne organe (član 4. stav 1.); da državni službenik ima pravo na platu, naknade i druga primanja prema zakonu kojim se uređuju plate u državnim organima (član 13.); da se Poseban kolektivni ugovor za državne organe (“Službeni glasnik RS“, broj 23/98) primenjuje, izuzev odredaba koje su u suprotnosti sa ovim zakonom, dok ne stupi na snagu Poseban kolektivni ugovor za državne organe, koji će biti zaključen prema ovom zakonu (član 187.).

Zakonom o platama državnih službenika i nameštenika (“Službeni glasnik RS“, br. 62/06, 63/06 i 115/06) je propisano: da se ovim zakonom uređuju plate, naknade i druga primanja državnih službenika i nameštenika (član 1.); da se plata državnih službenika i nameštenika sastoji od osnovne plate i dodataka na platu i da se u platu uračunavaju i porezi i doprinosi koji se plaćaju iz plate (član 2.); da državni službenik ima pravo na naknadu troškova za dolazak na rad i odlazak s rada, za vreme koje je proveo na službenom putu u zemlji ili inostranstvu, za smeštaj i ishranu dok radi i boravi na terenu i na naknadu troškova koji su izazvani privremenim ili trajnim premeštajem u drugo mesto rada, te da se uslovi za naknadu troškova, njihova visina i način na koji se ostvaruju propisuju uredbom Vlade (član 37.); da se posebnim kolektivnim ugovorom za državne organe mogu utvrditi i druga primanja državnih službenika, prema opštim propisima o radu (član 39.); da Zakon o platama u državnim organima i javnim službama (“Službeni glasnik RS“, broj 34/01) i Uredba o koeficijentima za obračun i isplatu plata izabranih, postavljenih i zaposlenih lica (“Službeni glasnik RS“, broj 95/05 – prečišćen tekst) prestaju da se primenjuju na državne službenike i nameštenike 1. januara 2007. godine (član 58. stav 1.).

Zakonom o policiji („Službeni glasnik RS“, broj 101/05), odredbom člana 146. stav 1. je propisano da policijski službenici i drugi zaposleni u Ministarstvu imaju pravo na platu koja se sastoji od osnovice koju utvrđuje Vlada i osnovnog i dodatnog koeficijenta u odnosu na zvanje, posebne uslove rada, opasnost, odgovornost i složenost poslova. Članom 147. istog zakona je propisano: da se zbog posebnih uslova rada, opasnosti po život i zdravlje, odgovornosti, težine i prirode poslova, rada na dan praznika koji je neradni dan, noćnog rada, rada u smenama, prekovremenog rada, dežurstava, pripravnosti i drugih vidova neredovnosti u radu, zaposlenima u Ministarstvu mogu utvrditi koeficijenti za obračun plate koji su od 30 do 50 odsto nominalno veći od koeficijenata za druge državne službenike, a u visini mase sredstava potrebnih za isplatu dodatnih koeficijenata iz člana 146. stav 1. ovog zakona (stav 1.); da se na prava i obaveze proistekle iz napred navedenih posebnih uslova rada ne primenjuju odredbe opštih radnopravnih propisa o uvećanoj zaradi (stav 3.).

Odredbom člana 8. stav 1. Zakona o radu (“Službeni glasnik RS“, br. 24/05, 61/05 i 54/09) je propisano da kolektivni ugovor i pravilnik o radu (u daljem tekstu: opšti akt) i ugovor o radu ne mogu da sadrže odredbe kojima se zaposlenom daju manja prava ili utvrđuju nepovoljniji uslovi rada od prava i uslova koji su utvrđeni zakonom. Glava VIII ovog zakona uređuje pitanja zarade, naknade zarade , naknade troškova i drugih primanja. Članom 118. Zakona je uređeno pitanje naknade troškova zaposlenog u vezi sa radom, a tač. 5) i 6) propisano da zaposleni, pored ostalog, ima pravo na naknadu troškova u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora.

Odredbama člana 2. Uredbe o naknadi troškova i otpremnini državnih službenika i nameštenika (“Službeni glasnik RS“, br. 86/07 i 93/07) je propisano da se državnom službeniku i namešteniku naknađuju troškovi prevoza za dolazak na rad i odlazak s rada, troškovi službenog putovanja u zemlji, troškovi službenog putovanja u inostranstvo, troškovi selidbe u inostranstvo, troškovi rada i boravka na terenu i troškovi privremenog ili trajnog premeštaja u drugo mesto rada.

Članom 32. stav 1. al. 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora ("Službeni glasnik RS", broj 50/08 ) je propisano da je poslodavac dužan da zaposlenom obezbedi naknadu troškova - mesečnu ishranu u toku rada za dane provedene na radu u visini 15% prosečne mesečne zarade u Republici, prema poslednjem objavljenom podatku republičkog organa nadležnog za poslove statistike i regres za korišćenje godišnjeg odmora, ako zaposleni ima pravo na godišnji odmor u trajanju od najmanje 20 radnih dana, u visini 75% od prosečne mesečne zarade u Republici prema poslednjem objavljenom podatku Republičkog organa nadležnog za poslove statistike, a srazmeran deo regresa za korišćenje godišnjeg odmora, ako zaposleni ima pravo na godišnji odmor u t rajanju kraćem od 20 radnih dana. Odlukom o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije («Službeni glasnik RS», broj 104/08) bilo je predviđeno da se Opšti kolektivni ugovor primenjuje na sve poslodavce od 1. januara 2009. godine, ali je ova odluka stavljena van snage Odlukom objavljenom u "Službenom glasniku R epublike Srbije", broj 122/08, koja je stupila na snagu 1. jaunara 2009. godine. Važećom Odlukom o primeni Opšteg kolektivnog ugovora na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije («Službeni glasnik RS», broj 8/09), utvrđeno je da se na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije, što znači i na Republiku Srbiju kao poslodavca, primenjuje Opšti kolektivni ugovor sa Aneksom I ("Službeni glasnik RS", broj 104/08) i Aneksom II ("Službeni glasnik RS", broj 8/09). Aneksom II Opšteg kolektivnog ugovora, koji je stupio na snagu zajedno sa navedenom odlukom, je propisano da se privremeno odlaže primena, pored ostalog, odred aba člana 32. al. 4, 6. i 7. Opšteg kolektivnog ugovora , u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga. (član 1.) i da će se d atum početka primene odredaba Opšteg kolektivnog ugovora iz člana 1. ovog aneksa odrediti posebnim aneksom Opšteg kolektivnog ugovora u skladu sa Sporazumom o razvoju socijalnog dijaloga (član 2.).

5. Razmatrajući razloge i navode ustavne žalbe sa stanoviš ta odredaba člana 21. st. 1. i 2. i člana 60. stav 4. Ustava, Ustavni sud je utvrdio da podnosilac smatra da je prilikom donošenja osporene presude drugostepeni sud pogrešno primenio materijalno pravo, a na njegovu štetu. Stoga Ustavni sud smatra da je najpre potrebno oceniti da li je parnični postupak koji je prethodio podnošenju ustavne žalbe u celini bio pravičan, te da li osporena presuda povređuj e ili uskraćuj e navedena prava podnosioca.

S tim u vezi, Ustavni sud je konstatovao da je pravilnu primenu materijalnog prava, pre svega , nadležan da ceni viši sud u zakonom propisanom postupku kontrole zakonitosti odluka nižestepenih sudova. Međutim, Ustavni sud nalazi da proizvoljna i arbitrerna primena materijalnog prava na štetu podnosioca ustavne žalbe može dovesti do povrede prava na pravično suđenje, a time i do povrede nekih drugih Ustavom zajemčenih prava, kao što je pravo na naknadu za rad koje se navodi u ustavnoj žalbi, te da u određenim situacijama, koje prvenstveno zavise od činjenica i okolnosti konkretnog slučaja i od ustavnopravnih razloga navedenih u ustavnoj žalbi, ima osnova da se u postupku po ustavnoj žalbi povreda prava ceni i sa stanovišta primene materijalnog prava.

Na osnovu navedenih odredaba zakona, Ustavni sud je utvrdio da je Zakon o državnim službenicima lex specialis u odnosu na Zakon o radu, kao opšti propis iz oblasti radnopravnih odnosa, kojim se uređuju prava i dužnosti državnih službenika i nameštenika, s tim da se pojedina prava i dužnosti pojedinih kategorija državnih službenika za koje to priroda njihovih poslova zahteva mogu drugačije urediti posebnim zakonom. Prema Zakonu o državnim službenicima, na prava i dužnosti državnih službenika koji nisu uređeni ovim zakonom, drugim posebnim zakonom ili drugim propisom, primenjuju se opšti propisi o radu i poseban kolektivni ugovor za državne organe.

Ustavni sud je dalje utvrdio da je Zakon o platama državnih službenika i nameštenika poseban zakon koji uređuje pitanje plata, naknada i drug ih primanja državnih službenika i nameštenika , da ovim zakonom nije predviđeno pravo državnih službenika na naknadu troškova za ishranu i regres, te da je, saglasno članu 39. navedenog zakona, propisana mogućnost da se posebnim kolektivnim ugovorom za državne organe mogu utvrditi i druga primanja državnih službenika, prema opštim propisima o radu. Kada su u pitanju zaposleni u Ministarstvu unutrašnjih poslova, na plate zaposlenih se primenjuju odredbe čl. 146. i 147. Zakona o policiji. Međutim, naknade troškova i druga primanja lica zaposlenih u Ministarstvu unutrašnjih poslova, pa i policijskih službenika, nisu uređen i Zakonom o policiji, te se na njih primenjuju propisi koji važe za ostale državne službenike.

Dakle, Ustavni sud je utvrdio da posebnim zakonima koji uređuju prava državnih službenika, pored ostalog i pravo na platu, naknadu plate, naknadu troškova i druga primanja , nije izričito garantovano pravo na naknadu za ishranu u toku rada i pravo na regres za korišćenje godišnjeg odmora . S tim u vezi, Ustavni sud je konstatovao da ni Uredba o naknadi troškova i otpremnini državnih službenika i nameštenika, koja uređuje uslove, način i visinu naknade troškova ovim licima, koji se navode u članu 2. Uredbe, ne predviđa da su prava na naknadu troškova za ishranu u toku rada i na regres za korišćenje godišnjeg odmora , posebna vrsta takvih troškova na koje državni službenici i nameštenici imaju pravo.

Ustavni sud je dalje konstatovao da Zakon o radu, kao opšti radnopravni propis, na čiju mogućnost primene pri zaključivanju posebnog kolektivnog ugovora za državne organe upućuje odredba člana 39. Zakona o platama državnih službenika i nameštenika, u glavi VIII razlikuje zaradu, naknadu zarade, naknadu troškova i druga primanja, a da je naknada troškova uređena članom 118. koji u tač. 5) i 6) propisuje da zaposleni, pored ostalog, ima pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora , u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu.

Sledom iznetog, Ustavni sud je ocenio da posebni propisi koji uređuju prava državnih službenika i nameštenika ne garantuju kao posebno primanje pravo na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora, te da je Zakonom o radu, kao opštim propisom, predviđena samo mogućnost da se opštim aktom ili ugovorom o radu može utvrditi pravo zaposlenog, odnosno državnog službenika i nameštenika, na ovakvu vrstu drugog primanja. Stoga, po oceni Ustavnog suda, ne postoji obaveza Republike Srbij e da, kao p oslodavac državnih službenika i nameštenika, utvrdi pravo svojih zaposlenih na ovakvu vrstu drugih, posebnih primanja, već je to zakonom predviđena mogućnost. Ovo ne znači da su time državni službenici dovedeni u neravnopravan položaj u odnosu na ostale zaposlene u Republici Srbiji, s obzirom na to da i svi ostali zaposleni u Republici Srbiji imaju pravo na naknadu troškova za ishranu u toku rada i na regres za korišćenje godišnjeg odmora samo pod uslovima propisanim odredbom člana 118. Zakona o radu - u skladu sa opštim aktom i ugovorom o radu. Odluka o primeni Opšteg kolektivnog ugovora, koji predviđa obavezu poslodavca da isplati zaposlenom naknadu troškova ishrane u toku rada i regresa, na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije od 1. januara 2009. godine («Službeni glasnik RS», broj 104/08) je stavljena van snage istog datuma, a važećom Odlukom o primeni ovog ugovora («Službeni glasnik RS», broj 8/09) je utvrđeno da se na sve poslodavce na teritoriji Republike Srbije, što znači i na Republiku Srbiju kao poslodavca, primenjuje Opšti kolektivni ugovor sa Aneksom I i Aneksom II, kojim je odložena primena odredaba o obavezi isplate navedenih naknada do zaključenja posebnog aneksa Opšteg kolektivnog ugovora.

Ustavni sud je u konkretnom slučaju utvrdio da je osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1938/11 od 6. septembra 2011. godine ocenjeno da ne postoji osnov ni u posebnim ni u opštim propisima za ostvarivanje prava podnosioca na naknadu za ishranu u toku rada i regres za korišćenje godišnjeg odmora u utuženom periodu, jer nema odgovarajućeg kolektivnog ugovora kao opšteg akta i instrumenta za njihovu konkretnu realizaciju, te da je stoga i tužbeni zahtev tužioca, ovde podnosioca ustavne žalbe, neosnovan.

Po oceni Ustavnog suda, ovakav stav i ocena Apelacionog suda u Kragujevcu su zasnovani na ustavnopravno prihvatljivoj primeni i tumačenju merodavnog materijalnog pr ava na utvrđeno činjenično stanje, te se u konkretnom slučaju ne može govoriti o nepravičnoj primeni materijalnopravnih propisa na š tetu podnosioca ustavne žalbe .

Ovakvo stanovište o iznetoj primeni materijalnog prava Ustavni sud je zauzeo i u svojim odlukama Už-240/2009 od 14. jula 2011. godine i Už-116/2009 od 8. septembra 2011. godine.

Imajući u vidu izloženo, Ustavni sud je ocenio da osporenom presudom Apelacionog suda u Kragujevcu Gž1. 1938/11 od 6. septembra 2011. godine nisu povređena prava podnosioca ustavne žalbe na naknadu za rad iz člana 60. stav 4. Ustava i na jednaku zakonsku zaštitu bez diskriminacije iz člana 21. Ustava. S obzirom na navedeno, Ustavni sud je ustavnu žalbu odbio kao neosnovanu, saglasno odredbi člana 89. stav 1. Zakona o Ustavnom sudu.

6. Na osnovu odredaba člana 42b stav 1. tačka 1) i člana 45. tačka 9) Zakona o Ustavnom sudu, Ustavni sud je odlučio kao u izreci.





PREDSEDNIK VEĆA

dr Dragiša B. Slijepčević


[Preuzmite dokument]

• Na vrh stranice